Afrika - van evenaar naar de zuidkaap, van Nairobi naar Kaapstad - (30 september - 15 november 2005)

Vooraf
We maakten in 2005 de moeilijkste periode in ons leven door. Als Adri echter voldoende hersteld is, durven we de al 10 maanden eerder geboekte reis toch aan te vangen. We reizen immers graag. Na onze bestemmingen in Europa, Azië en Amerika gaan we voor de tweede keer in ons leven naar het Afrikaanse continent. De eerste keer maakten we met onze auto in 1975 een rondreis door Marokko. Deze reis durven we te beschrijven als de reis der reizen tot nu toe. Geniet maar mee.

We gaan in 47 dagen (de reis is door onszelf met 2 dagen verlengd) per safaritruck dwars door maar liefst zeven Afrikaanse landen! "Van het wuivende gras van de eindeloze grasvlaktes in Serengeti naar de bruisende moderne Kaapstad. De enorme diversiteit aan landschappen en de hartelijke lokale bevolking maken deze avontuurlijke reis tot een onvergetelijke ervaring", aldus het reisprogramma van Djoser. En onvergetelijk is het geworden

Een reis als deze kan door allerlei omstandigheden anders uitpakken dan in het reisschema beloofd is. Pech, noodweer, het kan je overkomen en dan wordt het aanpassen. Dat hebben we ook ondervonden. Een vliegtuigcrash, een paar lekke banden, geen vervangend vervoer. De begeleiders doen hun best om je dan in elk geval de hoogtepunten van zo’n reis niet te laten missen. Door noodgedwongen wijzigingen tijdens deze reis moest uiteindelijk een dag aan het Meer van Malawi afvallen, waardoor we weer op schema zaten.

september 2005 30. Amsterdam – Mombassa oktober 2005 01. Mombassa - Nairobi 02. Nairobi –Arusha 03. Arusha – Serengeti NP 04. Serengeti NP - Ngorongorokrater 05. Kraterbezoek en terug naar Arusha 06. Arusha - Dar er Salaam 07. Dar er Salaam - Zanzibar 08. Zanzibar 09. Zanzibar 10. Zanzibar - Dar es Salaam 11. Dar es Salaam - Baobab Valley 12. Baobab Valley - Iringa 13. Iringa - Malawimeer 14. Malawimeer 15. Malawimeer – Mzuzu - Luwawa 16. Luwawa Forest 17. Luwawa Forest – S. Luangwa NP 18. South Luangwa NP 19. S.Luangwa NP – Chipata / Petauke 20. Petauke - Lusaka 21. Lusaka - Victoriawatervallen 22. Victoria Falls 23. Victoria Falls - Chobe NP 24. Chobe NP – Maun 25. Maun - Okavangodelta 26. Okavangodelta 27. Okavangodelta - Maun 28. Maun - Rundu

Op bovenstaande kaart is de reis goed te volgen: Start in Kenia. Dan Tanzania en Zanzibar. Door Malawi langs het Malawimeer. De grens over naar Zambia met onder meer de Victoria Falls. Via Botswana naar Namibië, waar we van de hete woestijn naar de koude Atlantic rijden. Aan de westkant bij de Atlantische kust zakken we af naar Kaapstad. De groene lijn is in werkelijkheid ongeveer 9350 km Je kunt op de dagen in dit schema klikken om direct naar de beschrijving van die dag te gaan.

29. Rundu - Etosha nationaal park 30. Etosha NP 31. Etosha NP november 2005 01. Etosha NP - Twijfelfontijn 02. Twijfelfontijn - Spitzkoppe

03. Spitzkoppe - Cape Cross - Swakopmund 04 Swakopmund 05. Swakopmund 06. Swakopmund - Sossusvlei 07. Sossusvlei 08. Sossusvlei - Fish River-Canyon 09. Fish River-canyon - Oranjerivier 10. Oranjerivier - Cederberg 11. Cederberg - Kaapstad 12. Kaapstad 13. Kaapstad (terugkeer groep) 14. Kaapstad 15. Kaapstad - Amsterdam FOTO's. Wat een dankbaar werelddeeel voor het maken van foto's. Bij elke dag staat een foto afgebeeld en zie je een link om alle geselecteerde foto's van die dag te bekijken. Je verlaat dan in een nieuwe pagina even deze site. Maar je kunt natuurlijk weer verder lezen. Voor de medereizigers is een speciale fotomap gemaakt waarin vooral foto's staan van de groep.

Geld in Afrika
Er is niet veel geld in Afrika. Banken en wisselkantoren zijn schaars. We hebben terecht besloten alleen contante dollars en euros mee te nemen. We konden het geld net als onze reispapierenveilig opbergen in de safe van de truck. Geld wisselen gebeurt meestal bij een particuliere geldwisselaar. Nadat Big Boy heeft vastgesteld dat de betrokken geldwisselaar betrouwbaar is, gaat er in korte tijd veel geld om. De koersen kloppen redelijk. Je bent eigenlijk wel aangewezen op deze wisselaars of je moet de reisleiding vragen te stoppen n wat grotere plaatsen. Veelal zijn er geen wisselfaciliteiten. Je kunt op veel plaatsen betalen met US dollars en de inmiddels overal erkende euros. Het is raadzaam niet te veel dollars in te slaan (wisselkosten). Reischeques zijn uit. Het inwisselen is veel te beperkt mogelijk. Als we geen gebruik kunnen maken van een kluis in truck of hotel, dan verdelen we het geld in tenminste vier porties over ons lichaam of bagage. Hotelkluisjes zijn over het algemeen gratis. In Stonetown moesten we er wat voor betalen. Daar moesten we ook elke dollar en euro openlijk tellen. Vevrvelend als je nog maar net 1 van de bijna 7 weken er op hebt zitten.
Een groep Nederlanders en één Belg in Afrika
.Veeg 21 toeristen bijeen. 20 Nederlanders en 1 Belg. Je hebt een groep voor een rondreis. Je mag hopen dat het allemaal een beetje klikt. Op onze reizen tot nu toe hebben we geen echte groepsproblemen meegemaakt. Deze groep bestaat uit mensen in alle leeftijdsgroepen. Van eind 60 tot 24 jaar. Echtparen, stellen, alleengaanden. Een beetje spannend is altijd of het met de alleengaanden een beetje klikt. Op deze reis vooral omdat éénpersoontenten / arrangementen er niet bij zijn.

de eenzame belg

groep in Zuid-Afrika

Na de eerste dag gaat een jonge vrouw terug naar Nederland. Ze heeft psychische problemen door gebeurtenissen in de maanden voor vertrek. De reis brengt haar niet de verwachte ontspanning. Ze geeft snel op. Onze enige Vlaming stelt zich zo sociaal op dat een aantal Nederlanders wel opvalt.
Tijdens deze reis wordt van elke reiziger verwacht dat men meedoet met de corveetaken. Sommigen voldoen daar minimaal aan. Dat wordt ruimschoots gecompenseerd door ijverige groepsgenoten die geen inspanning te veel is. Als er ruim 6 weken gereisd wordt in de kleine ruimte van de truck, met tenten dicht opéén en veel activiteiten samen zonder werkelijke problemen, dan prijzen we ons gelukkig met deze groep te mogen reizen.

Afrikanen
Voor vertrek weet ik eigenlijk niet wat ik van Afrikanen kan verwachten. Is het terecht om van Afrikanen te spreken? Er is immers toch ook een verschil tussen Duitsers en Nederlanders. Dus de Tanzaniaan is niet vergelijkbaar met de Zambiaan. Dat blijkt ook uit de praktijk. In Kenia, maar vooral Tanzania is de bevolking niet echt vriendelijk te noemen. Op de uitzonderingen na is de bejegening koel en soms zelfs vijaandig. Er wordt wel eens iets naar de truck gegooid. Foto´s zijn veelal taboe, tenzij er betaald wordt.

Wat een verademing als je de grens met Malawi overgaat. De grens van de glimlach, want vanaf dat moment worden we vriendelijk ontvangen en is het een lust om met de mensen om te gaan. Van onveiligheid hebben we weinig gemerkt. We houden ons wel aan de adviezen in met name Kaapstad.

Big Boy, Chris en Grace

Big Boy, chauffeur, gids, monteur

Grace, kok

Chris, stagiair en manusje

Drie Kenianen als begeleiding in Afrika
Drie Kenianen die tonen dat ze ervaring hebben met dit soort reizen. Met name Big Boy en Grace reizen al jaren langs dit traject. Chris leert elke dag bij. Is de enige met een gevoel voor humor, maar strandt op de grens van Namibië en Zuid-Afrika omdat zijn papieren niet in orde zijn. Het trio zorgt voor een onbekommerde reis. Ze krijgen dan ook van iedereen een flinke tip na afloop.

houtskool inslaan

Met een 20 jaar oude truck door Afrika.
De Mercedes gaat al 20 jaar mee . Met gemiddeld 3 retouren per jaar rijdt de groene vrachtwagen zeker 60.000 km per jaar. Dan moeten er al meer dan een miljoen kilometers onder de wielen zijn weggegleden.. De stoelen staan voor de lange Nederlanders te dicht op elkaar. Volgens Big Boy wordt de truck niet aan de Nederlandse maatstaven aangepast omdat Djoser slechts met jaarcontracten werkt. Zou men een langer contractperiode afsluiten dan loont het de stoelopstellingen te veranderen. Er zijn stoelen over, maar het is opvallend dat de reizigers steeds vroeger stolen beginnen te bezetten door het uitstallen van persoonlijke eigendommen. Het is één van de weinig bronnen van enige ergernis. Omdat een aantal lange reizigers niet overal kan zitten loopt het roulatiesysteem enigszins in de soep. Voorin zijn acht zitplaatsen op en verhoging. Daar kan je over de bestuurderscabine heen kijken. Je zit dan wel dwars op de rijrichting.. De stoelen zijn redelijk goed.

Het weer in Afrika
Het is deze vakantie vooral droog. Zo droog dat we buiten ons gezichtsveld door een rampgebied rijden. Op sommige plaatsen zijn de regengoden in geen twee jaar in actie geweest. Na teugkeer horen we eigenlijk pas van de ramp die zich op sommige plaatsen om ons heen voltrok, zoals in Malawi op enige tientallen kilometers van onze route. De paar druppels in Etosha kondigen volgens kenners de regentijd aan. Gaande de reis wordt het steeds stoffiger. Namibië is eigenlijk een grote zandbak met wat rotsen. Maar wel een hele mooie hoor!
Het is de reis met forse temeratuursverschillen. Van de hitte in de Okavangodelta, de kou op de hoogte van de Ngonogorokraterwand, de zandstorm in Namibië en het Oernederlandse klimaat in het zuidelijke Kaap de Goede Hoop. De lente reist in het laatste deel achter ons aan. Aangename temperaturen tussen 15 en 25 graden.
Extreem was de Okavangodelta in Botswana. Mede door een dreigend gebrek aan drinkwater maakt dat een blijvende indruk.

Het echte toerisme in Victoria Falls
Halverwege de reis strijken we neer bij Victoria Falls. Zomaar middenin een puur toeristisch oord. Hoge prijzen, veel recratie en excursie aanbod. De Victoria Watervallen staan vrijwel droog, maar de lokale inwoners blijven de toeristen reondleiden en hun verhaal doen. Werkgelegenheid en welvaart dank zij de toerist. We geven er honderden euros per pesoon uit maar genieten van het aanbod. Once in a lifetime in de voetsporen van Livingstone. Tijdens deze reis zijn er slechts twee andere plaatsen met een vergelijkbaar toeristisch niveau: Swakopmund in Namibië en Kaapstad

De grenzen in Afrika
Ze vallen wel mee hoor. Kenia vraagt een doorreisvisum. De kosten komen uiteindelijk op 1 euro per verblijsuur uit. Belachelijk natuurlijk. Daarom blijven we, hoewel noodgedongen 13 uur in Mombassa hangen. Waar voor je visumgeld. Ook Tanzania vraagt om een visum. De controles zijn hier het intensiefst. Bij sommige grenzen is er veel papierwerk. Wat dacht je van een groot boek waarin iedere binnenkomende reiziger alle gegevens uit het paspoort moet overschrijven. Steevast krijgen we van Big Boy de opdracht om het aantal verblijfsdagen te overdrijven. Ook adviseert hij ons de te vermelden bedragen aan contant geld.

De wegen in Afrika
Zijn eigenlijk opvallend goed. Doorgaande wegen zzijn vrijwel overal geasfalteerd. Alleen in Namibië zijn er zandwegen over grote afstanden. Ze worden echter goed bijgehouden waardoor de truck toch flinke snelheden kan rijden. Superslechte wegen zijn ook ons deel. Vooral de stukken vanaf de doorgaande weg naar soms afgelegen campsites.

Wegcontroles en corruptie in Afrika,
maar dat wil je toch niet weten?

Nou vooruit. Van corruptie merken we zelf niet zoveel. Of het moet die agent zijn die ons aanhoudt. Corruptie of een slimmigheidje. Wegcontroles zijn er regelmatig. Slechts zelden hoeft de truck echt te stoppen. Men beseft de waarde van het toerisme. We worden wel herhaaldelijk uit de truck gehaald bij checkpoints voor mond- en klauwzeer.

We zijn vroeg op onze nationale luchthaven. Nog voordat de vertegenwoordiger van reisorganisatie Djoser aanwezig is nestelen we ons al in één van de vrije stoelen bij de afgesproken plaats. We gaan altijd vroeg, dat wil zeggen ruim drie uur voor vertrek. Dat geeft een relaxed gevoel, maar het dient tevens om de schaarse plaatsen met beenruimte te pakken te krijgen. Dat lukt maar ten dele. We reizen zowel heen als terug niet naast elkaar. Uiteindelijk zullen we beiden wel goed kunnen zitten.
Met zijn vieren eten we wat, waarna we afscheid nemen van Linda en Monique. De laatste loopt stage bij GTI en is vandaag al ergens op de luchthaven aan de slag. Hoewel we geen emoties tonen is het wat ons betreft wel een bijzonder afscheid. Na de achter ons liggende moeilijke periode en voor bijna 7 weken! Maar we gaan ervoor!
Keurig op tijd kiest even na half negen 's avonds de Boeiing 777 van Kenya Airways het luchtruim. Avondvlucht KQ 117 naar Kenia – Nairobi verloopt aanvankelijk gladjes.

Zaterdag 1 oktober - dag 2

Wachten op Mombassa. ?i betekent geen informatie

Truck passeert grens Kenia - Tanzania

Serengeti

Gesnuffel aan de tent: nachtelijk bezoek

zo mooi

Na het ontbijt beginnen we om half zeven aan onze eerste gamedrive. Daar kom je voor hier. De witte busjes trekken in colonne de Serengeti in. Camera’s zijn geladen en klaar voor gebruik.
De grote trek van gnoes (wildebeesten), zebra’s en de meetrekkende hyena’s zit op dit moment in het noorden van dit reusachtige nationale park. In de krater zullen we ze later wel in grotere getale zien.
Tijdens onze eerste drive zien we al bijna The Big Five. De neushoorn laat zich net zien, maar verder worden we getrakteerd op een keur van wild. En dat in de landschapsetting van de Serengeti. Ik schiet ladingen foto’s. Gelukkig voor vertrek nog wat geheugen erbij aangeschaft.
Het is soms dringen in het kleine busje. Als er een dier gesignaleerd wordt rijst iedereen op uit zijn stoel om via het geopende dak het wild te observeren en fotograferen.
Dit is een ochtend waar je lang naar uitgekeken hebt. Hier worden je verwachtingen ingevuld.
Gutsend zweet
Terug op de campsite pakken we in de brandende zon de tent in. Het zweet gutst langs de ongewassen ruggen als de campers hun spullen bij de auto’s afgeven. Ondertussen heeft Grace een lunch bereid. Brood met worst en een salade met tomaten uien en komkommer. Getooid met onze onafscheidelijke petten laten we het ons goed smaken.
We vertrekken richting Ngorongorokrater. Bij het bezoekerscentrum aan de rand van de Serengeti hebben we de tijd om meer over het park te weten te komen. Eén van de busjes blijkt verdwenen. De chauffeur komt bijna een uur later dan afgesproken aangereden. Polé, polé. Hij moest even wat boodschappen doen! Weer vertraging.
Het is al tegen vijven als we bij het Masai dorp aankomen. Het is een extra excursie die ook op ons verzoek plaatsvindt. We willen graag ook kennismaken met de mensen. Omdat het bij deze reis vooral om de dieren en het landschap gaat, hebben we ons voorgenomen zelf de mensen op te zoeken waar dat kan.

Dans ter verwelkoming

De foto's van vandaag

Rugcrawl

Eind jaren vijftig is het gebied van de Ngorongoro Conservation Area opgericht. Het is een van Afrika's spectaculairste natuurgebieden, niet alleen omdat het een van de grootse kraters van de wereld is (264 km²) maar zeker ook vanwege de grote diversiteit en dichtheid aan wild. Op de bodem van de krater bevinden zich alle leden van de zogenaamde ’big five’ (olifant, leeuw, neushoorn, luipaard en buffel). Er zijn slechts twee wegen die vanaf de rand van de krater naar beneden gaan, terwijl je over een andere weg weer omhoog rijdt. We dalen we af in de krater om op zoek te gaan naar wild. Door de besloten ligging van het kraterdal is een geheel eigen fauna ontstaan. De in de Serengeti over grote afstanden rondtrekkende dieren blijven in de omsloten krater binnen het bereik van de bezoekers. Dus we krijgen die prachtige rijen voorttrekkende gnoes te zien. Wat een mooie karakteristieke vorm hebben die beesten toch. Een lust voor het oog.
In het dorre gras zijn kale sporen te vinden. Sporen waarlangs de gnoes herhaaldelijk slenteren.
De foto’s vertellen meer dan duizend woorden. Het aantal rondtrekkende auto’s is behoorlijk groot. We merken het vooral als er een jagende leeuw wordt gesignaleerd. Tientallen jeeps, landrovers en busjes verdringen zich om het strijdtoneel. Het wordt eerder een strijdtoneel om de beste plaats te veroveren dan dat er werkelijk sprake is van een jagende leeuw. De antilopen houden de leeuw in de gaten en zorgen voor een afstand van 150 meter. Ze staan met gespitste oren ogenschijnlijk rustig te grazen. De leeuw sluipt een beetje, gevolgd door tientallen camera’s in de aanslag. Er gebeurt niets, het is ook te warm voor actie.
We komen wat later dan gepland terug op de campsite. Tentje afbreken, eten en op weg naar Arusha. Onderweg krijgt hetzelfde busje weer pech. Toch rijden we om 17.00 uur weer het Snake Park op Mount Meru op. Terug bij de truck. Terug bij de uitvalbasis.
Het is een terugkerend ritueel als er een bar op de campsite is: een drankje, meestal bier of wijn, de batterijen laden, eten, na afloop nog een glaasje en redelijk vroeg naar bed. Tussen 21 en 22 uur. Soms eerder. We zijn natuurlijk wel meestal tussen 03.30 en 05.00 uur op.
De foto's van vandaag

Mnt Kilimanjaro

Na het ontbijt van 6 uur maken we ons op voor een flinke rit (plm. 630 km) naar Dar es Salaam, waar we zullen overnachten.
Onderweg improviseren we weer een smakelijke lunch; dit keer bij een rivier. Het is er erg heet. Met de voetjes in het water zoeken we wat verkoeling. De rit verloopt best voorspoedig. De weg is goed en Big Boy maakt rustig zijn kilometers. Een politieman houdt de truck aan en komt in de bus met een stalen gezicht melden dat hij collecteert voor de plaatselijke kerk. Hij laat een lijst zien met wat namen van mensen die ogenschijnlijk een link bedrag hebben gedoneerd. Een deel van de inzittende geeft de man geld en tekent de lijst. Door daar aan toe te geven zouden we weer sneller op weg zijn. Daar doen wij echt niet aan mee. Ik heb het idee dat het geld gewoon in de zakken van de agent verdwijnt. Na een minuut of tien druipt hij af. Te gek toch. Kenmerkend is dat onze begeleiders er het zwijgen toe doen. Ze weten er eigenlijk ook geen raad mee.
Pas in Dar Es Salaam zit het tegen. We komen er tegen schemering aan. De weg naar de haven zit verstopt. We doen er ruim een uur over een paar kilometer. Bij de baai kunnen we redelijk snel met de volgende pont mee. Die zet ons over naar de overkant van de baai waar we rond een uur of acht de campsite aan de Indische Oceaan oprijden. We eten spaghetti, genieten van een Serengetibiertje. Het wordt een vochtige zwoele nacht. De volgende ochtend is alles erg vochtig geworden. De truck zucht onder de last van de zware natte tenten.
De foto's van vandaag

Grace verrast ons na het ontwaken met een heerlijke boerenomelet. We breken de tenten. Ze blijven echter net als een deel van onze bagage achter in de truck, die ons via dezelfde pont terug bij de snelle veerboot naar Zanzibar afzet. Bij de aanlegsteiger is een internetcafé. Ons eerste bericht gaat naar het thuisfront.
Onze begeleiders blijven achter op het vaste land als de ferry om 10.30 uur met een noodgang de haven verlaat. Met hoge snelheid brengt de ferry ons op comfortabele wijze naar het legendarische Zanzibar. Een witte parel in het blauwe water.
Bij aankomst wordt het sommige reizigers pas duidelijk dat Zanzibar een grenscontrole kent. Het eiland heeft een bijzondere status en de toelating is dan ook weer niet zonder bureaucratisch gedoe. We worden er opgevangen door een lokale regelaar, Hamim, die de autoriteiten belooft dat er morgen iemand met de ontbrekende paspoorten zal komen. Big Boy heeft toegezegd morgen weer bij ons te zijn.
Bij aankomst valt de groep uiteen. Een deel rijdt rechtstreeks naar het hotel aan het strand aan de noordrand van het eiland. Na een ontvangst in een sombere hotelruimte waar twee schilders tijdens Hamim’s uitleg blijven proberen om de smerige wanden weer wit te maken, beginnen wij met een klein groepje aan de “Spicetour”. Zanzibar heeft een beruchte naam in de slavernijhistorie en een beroemde klank als het gaat om de vele specerijen die het eiland voortbrengt. Het is samen met het buureiland de grootste producent van kruidnagels.

Stiekum smullen
Voordat we aan de excursie beginnen, willen we onze dorst en honger stillen. Dat valt niet mee want de ramadan is begonnen en veel zaken zijn gesloten. We vinden een zaakje dat open is. In de beslotenheid van de zaak zelf mogen we er een overigens lekker broodje eten en iets drinken. Als we er maar niet mee naar buiten gaan. Deze niet zo fanatieke Mohammedanen verkopen ons het voedsel en de drank. Op de terugweg proberen we het weer. Dan geeft men niet thuis. Ramadan! No food.
Tijdens de excursie bezoeken het voormalige paleis van de sultan, de Beit-el-Ajaib, het nabijgelegen Portugese fort en de kerk waarvan het altaar vroeger ooit het toneel was waarop de slaven aan de kopers getoond werden. In de kerk is een aantal pilaren door de bouwmeesters ondersteboven neergezet. In de oude slavenkerkers in de buurt van de kerk zien we kleine ruimtes, waar je nauwelijks kunt staan en waar het daglicht van de straat mondjesmaat naar binnen schijnt. De kettingen waarmee de slaven waren geketend, zie je hier nog in het beton.

Thee, kruiden en vruchten proeven

een kamer, vaste bedden, een ventilator, een toilet en een douche. Wat een luxe.

---

tssssssssss!!!

zaterdag 8 oktober - dag 9

Ook luxe is uitslapen tot half negen. Je ligt uren wakker voor het zover is. Rustig aan het ontbijt en dan tijd voor strand, lezen, lunch in een nabij restaurant. ’s Middags houden we een siësta, surfen op het internet en doen wat inkopen. Shampoo is wel heel erg duur op dit afgelegen plekje. Voor een kleine 8 dollar krijgen we een schone was aan huis bezorgd: “Thank you my friend”.
De zonsondergang is er natuurlijk één van de tientallen tijdens deze reis. Als de rode gloed in de zee zakt en er komt een dhow (een traditioneel houten zeilschip) voor langs, dan….word je stil. De muisstille digitale camera doet zijn werk.
Tijdens het diner in de “Fat Fish” genieten we op de balustrade aan zee van ons tomatensoepje, de garnalen en de Red Snapper.
Bij een klein lichtje spelen we een spelletje kaart. De zwoele wind dreigt de speelkaarten in zee te blazen. Het spel blijft compleet.
De foto's van vandaag

vismarkt Stonetown

Adri vertrekt vroeg voor een excursie waarbij je tijdens een boottochtje kan zwemmen met dolfijnen. Ik hou het bed warm en vertrek later op de ochtend naar Stonetown. Onderweg komt er een verkiezingskaravaan langs. Als ik nog eens de politiek in zou gaan, dan maar hier. Wat leeft dat hier! In het oude Karibu Hotel is ons de enige kamer op de begane grond toebedacht. Groot, hoog, kaal. Maar met een bed en een eenvoudige badgelegenheid, een toilet en een heuse koelkast. Het zal lange tijd luxe blijken.

Indische Oceaan ten zuiden Dar Es Salaam

Voordat de Seabus I ons weer snel naar het vasteland zal varen slenteren we nog wat door de oude stad. We kijken nog eens bij het drukke busstation en kopen wat souvenirs. De overtocht duurt terug maar iets meer dan 1½ uur, zodat er na terugkeer op de fraai gelegen camping ten zuiden van Dar Es Salaam nog wat tijd over is om aan het strand te relaxen. Even zwemmen in de oceaan, dat moet je toch ervaren. Vier opgeschoten jongens kijken aan de rand van het privé strand naar de blanke toeristen. Ze komen geen meter over de denkbeeldige scheidslijn. Tegen zonsondergang komen overal op het strand de krabbetjes uit het zand te voorschijn.
Vandaag eten we weer voortreffelijke bij Grace. Ze verrast ons vandaag met rundvlees, kool en gekookte aardappelen. Tijdens het biertje / wijntje na afloop praten we nog wat met Nel de eigenaresse van de bar en het restaurant. We kruipen vroeg in de lakenzak in de nog steeds klamme tent.
De foto's van vandaag

Aan de overkant: Baobabbos

dinsdag 11 oktober - dag 12

Om 4.30 uur wekt de telefoonwekker ons uit een diepe slaap. We hebben een flinke rit voor de boeg en het toeval wil dat er dan juist truckpech is. Big Boy verandert van rol en kruipt als monteur onder het oude beest. Er wordt wat gesleuteld en wat filters vervangen. Na een oponthoud van een kleine 2 uur wordt de rit in ijltempo hervat. Pas om 12.30 uur stopt de truck voor het inkopen van een grote zak houtskool, de onmisbare brandstof in onze kampkeuken. Na de lunch rijden we in een dik uur door Mikuni NP. In dit park, geflankeerd door het Ulugurugebergte kruisen antilopen, olifanten, giraffen, buffels apen en zebra’s ons pad. Er geldt een snelheidsbeperking. Overstekend wild heeft hier toch een geheel andere betekenis. Big Boy houdt zich aan de snelheid. Rond 15.30 zijn we in de imposante Baobabvallei gearriveerd. De duizenden karakteristieke bomen maken grote indruk. Dronken
Sven, de eeuwig dronken Zweedse eigenaar / beheerder van de afgelegen camping geeft af op zijn Afrikaanse personeel. “Lui, onhandig en dom zijn ze”. Hij heeft nog geen twee weken geleden iedereen de laan uit gestuurd. Als een van zijn personeelsleden met een stapel vuile borden naar de wasplaats loopt zegt Sven: “Moet je nou eens oplettend hoe lang het duurt voor die kerel die paar borden heeft schoongemaakt”. We wachten het niet af. We lopen over de snikhete campsite langs de prachtige baobab bomen en kijken bij de rivier naar de brutale apen. “Zet geen schoenen of tassen buiten”, want ze voetballen ermee, geeft de aangeschoten Zweed nog waggelend aan ons mee.
Vandaag wordt de beloofde ploegendienst ingesteld. Er worden vijf groepen samengesteld die volgens een rooster bij toerbeurt wat werkzaamheden moeten uitvoeren. Naast het “cookingteam”de afwasploeg, campmaking, het afwassen en de truckcleaning is er ook een vrije dag. Elke groep die zo’n vrije dag heeft meet het genoegen breed uit. “Wij zijn vandaag vrij!
Het is vanavond opvallend lang licht. We zakken al iets naar het zuiden. We genieten van de rustige avond nadat we eigenlijk voor het eerst op deze reis bij daglicht gedineerd hebben. Dan zie je ook nog wat je eet en het blijft smakelijk.
De foto's van vandaag

woensdag 12 oktober - dag 13

De truck rijdt ronkend zo om een uur of acht de campsite af. Laat voor onze begrippen, dus we hebben wel flink rusttijd gehad. Het groene gevaarte rijdt de vallei uit en klimt langzaam de hoge bergen in, richting Iringa. Het koelt door de grote hoogte flink af. Een paar trucks met pech worden door Big Boy handig omzeild. Het is bijna half twaalf als de truck Iringa binnenrijdt. Tijd voor inkopen (Grace gaat op etensjacht).

Grote witte man daar!

donderdag 13 oktober - dag 14

wonen in Afrika

deel van de klas

Het Malawimeer is een van Afrika's grootste meren. We hebben hier een voortreffelijk plekje op een zanderige camping. Het kampeerterrein is afgesloten. Voor de poort hebben veel mannen een souvenirkraampje ingericht. Elke toerist die zich buiten de poort vertoond kan er niet omheen: “Look to my shop. Special price today” Met een flink deel van de groep huren we zelf een gids in. Big Boy ment zich niet in dit soort zaken. Hij zegt dat er mogelijkheden zijn en dan moet je zelf verder onderhandelen.
Met een goed Engelssprekende gids wandelen we door het droge bouwland naar een basisschool. Het is pauze als we arriveren. Onder een gigantische boom zitten tientallen kinderen. Als we gesignaleerd zijn, komt een golf kinderen op ons af. De rust en orde zijn het komende uur behoorlijk verstoord. Leerkrachten staan bijna letterlijk te springen om ons hun klas en hun kunsten te vertonen. We worden ontvangen door de headmaster. In zijn kantoor worden stoelen aangesleept om ons een plekje te geven. Hij vertelt iets over de school. Er zijn ruim 700 leerlingen verdeeld in 8 leeftijdsgroepen. Heel grote klassen, want er zijn slechts 10 leerkrachten. Aan het eind van zijn praatje komt de fraai versierde Donationbox te voorschijn. Denk vooral aan de school voordat jullie weer verder trekken. Daarna kan het feest beginnen. We gaan eerst naar groep 3. De leerkracht maakt er met gevoel voor show een prachtige vertoning van.

Streepjespak
Hij neemt eerst een paar kinderen een korte mondelinge Engelse tekst af. Hij tilt een paar voorwerpen op en de kinderen noemen de Engelse naam: “Cup” Ook een paar woorden op het smoezelige bord moeten worden uitgesproken. De schoolmeester zoekt zijn kandidaat zorgvuldig uit. Ze doen het allemaal erg goed. Dan gaat het echte feest beginnen met zang en dans. De leerkracht in streepjespak (en het is er warm hoor!) en glimmend zwarte schoenen weet de kinderen tot groot enthousiasme op te zwepen. Het is heerlij om te zien. Ik schuif achter in de klas in een rij en doe mee met het programma. De juf van groep 1 had al een paar keer om de hoek gekeken, maar ze vond het nu wel tijd worden om har groep eens te bezoeken. Ook hier krijgen we een show voorgeschoteld.
Leerkrachten en kinderen blijven ons omsingelen tot ver buiten het schoolterrein. We zijn inmiddels langs de snikhete A1 van Malawi (geen auto te bekennen) op weg naar het lokale ziekenhuisje. Er is één patiënte in afwachting van haar bevalling. Ze ligt naast het bed op de grond. Zoals ze dat thuis ook gewend is. De woordvoerder van het ziekenhuis hangt een zielig verhaal op. Er is eigenlijk een tekort aan alles. Het begint al bij het gebrek aan paraffine. Hij hoopt dat de bevalling niet in donker zal moeten want er is geen licht. Hij geeft aan dat de dichtstbijzijnde paraffinevoorraad 250 km verder is. Maar dan nog is er geen geld. We beseffen dat het geven van geld op dat moment geen uitkomst biedt. Dat geeft hij ook aan. Het zou beter zijn de overkoepelende organisatie te ondersteunen. Wat of waar wordt niet echt duidelijk.
Medicijnman
In een nabijgelegen dorp demonstreert de medicijnman zijn danskunsten. Er zijn wat kleden op de grond uitgespreid om de verwende toeristen een schoon plekje te geven. Als de roodgeklede en wit beschilderde medicijnman aan zijn regendans begint moet ik me inhouden om niet in de lach te schieten. In een soort trance stampt hij op de grond waardoor de houten belletjes aan zijn pak meewiebelen. Drie muzikanten begeleiden hem. Ze hebben er zichtbaar plezier in.
Na zijn dans demonstratie blijft het droog. Net als de afgelopen vijf maanden ervoor. Dan komt de grote medicijnkist tevoorschijn. Er zitten middeltjes in voor elk wat wils. Ook love-potion no 7 en no 9 ontbreken niet. Het ziet er allemaal kitcherig uit, maar we beseffen terdege dat deze “witchdoctor”ook de vervanger is van de echte dokter in het ziekenhuis.
Via de uitgedroogde akkers lopen we naar een ander dorpje. Onderweg komen we vrouwen tegen die cassave aan het schoonmaken zijn en die heel graag op de foto willen. Ze poseren trots en kijken glunderend naar het schermpje op de digitale camera.
Na de lunch is het break time. Rust. Lezen en strand. Het water van het meer wordt slechts door een enkeling betreden. We zijn gewaarschuwd voor Bilharzia en het is stilstaand zoet water ……en we proberen het altijd gezond te houden tijdens onze vakanties. Dat lukt ook. Mede door het opvolgen van de adviezen ter plekke. Ik heb een onderonsje met vier jongens die verblijven op de denkbeeldige lijn van het privé-strand van de camping. Ze komen er geen centimeter over. Ik probeer hun namen te onthouden door herhaaldelijk Vincent, Martin, Bon en Chintah hardop uit te spreken. Als we uit elkaar gaan en ik hardop hun namen blijf repeteren klinkt het vanachter het rieten scherm in koor: “Vincent, Martin, Bon en Chintaaaah!” We drinken een drankje in de bar met een groot deel van de groep en genieten vervolgens van Graces’ Kentucky Fried Chicken. De muziek van de zojuist gearriveerde truck met Engelsen en van de gezellige bar aan het strand zal die nacht nog lang over de camping schallen.
Na de eerste dag in Malawi beseffen we dat we “de grens van de glimlach” gepasseerd zijn. Wat een verschil met Tanzania. Iedereen is zo vriendelijk en die vriendelijke sfeer zal ons blijven vergezellen tot de laatste minuut van deze reis.

De foto's van vandaag

Even doorbijten

Na de vertraging op onze onfortuinlijke eerste reisdag zitten we nog steeds een dag achter op het schema voor deze reis. Dat moet ergens goed gemaakt worden. Big Boy stelt voor die inhaalslag nu te maken. Op mijn vraag wat we dan missen geeft onze Keniaans reisleider aan dat we dan wat luieren aan het zelfde meer missen. Zonder het te beseffen slaan we naar later blijkt twee dagen uit het programma over. Daar krijgen we in Zambia in South Luangwe wel iets moois voor terug.
Voordat we vertrekken bezoeken we de houtsnijders bij de poort van de camping. Adri koopt ondermeer een fraaie schaal met daarin vaardig uitgesneden afbeeldingen van olifanten.
Remdefect
We rijden naar het zuiden. Eerst de Vyphia-mountains in. Bergopwaarts ontdekt Big Boy een defect aan de remmen. Voordat we aan de eerste afdaling beginnen repareert hij de truck. Er is weer remdruk. Als we eenmaal uit de bergen bij een dorp stoppen voor de aanschaf van houtskool komen enthousiaste kinderen op de truck af. Wat een plezier toch.
We stoppen twee uur in Mzuzu. Grace kan daar haar keukenvoorraden aanvullen. Het is een flinke provinciestad waar we genieten van en nauwkeurig afgewogen portie versgebakken frites genieten. In een koele supermarkt blijven we lang hangen en drinken er wat. Het internet in deze stad is langzaam en vooral duur.
Wij vormen met Aart en Margriet vandaag het “cookingteam” en maken een lekkere lunch klaar. Naast vers brood is er vandaag een salade van echte sla, tomaten, ui, worst en kip met een heerlijke dressing.
Over een erbarmelijk slechte weg trekken we een verrassend gebied in. Het kijkt hier wel Midden-Europa. Of de Ardennen, het Zwarte Woud of Beieren. Om een uur of vier rijden we Campsite Luwawa Forst Lodge op (http://www.plusdata.uklinux.net/luwawa1.htm ) George Wardlow en zijn zoon (Engelsen uit omgeving York) ontvangen ons gastvrij. Hoewel we op de camping verblijven nodigen zijn ons nadrukkelijk uit om de faciliteiten van de lodge te gebruiken. Bij het knappende houtvuur van de open haard schrijf ik mijn dagboekje bij. Na onze overigens zeer kort durende kookdienst is er tijd voor een biertje tot we om 19.00 uur dineren. Natafelen doen we vandaag bij de open haard. Gelegenheid om nog even met de Engelse gasheren te spreken. George was ooit headmaster in York, zijn zoon heeft zijn echte stek nog niet gevonden. Echtgenote en moeder werkt als lerares voor het personeel van Shell in Nigeria en is daardoor lange perioden van huis.

Europa in Afrika

We slapen heerlijk uit tot 7 uur. Bij de lodge halen we een wandelroute op. We kiezen voor de “Firetower Walk” In drieëneenhalf uur door het prachtige Luwawawoud. Het bos claimt Afrika’s grootste door mensenhanden aangelegd bos te zijn en ligt zo’n 1200 meter boven zeeniveau. Door het aangename klimaat groeien hier naast inheemse bomen coniferen en andere uitheemse soorten.
Ernst loopt met ons mee. We wanen ons nu weer in de Vogezen. Naaldhout wordt overigens afgewisseld met Eucalyptus en dat vinden we natuurlijk nooit in de Europese regio. Toch nog een teken dat we totaal ergens ander zijn. De routebeschrijving is goed. Onderweg maken we een foutje door aan bosarbeiders de weg te vragen. Ze zijn zeer bereidwillig en wijzen ons de weg door het gekapte bos heuvelafwaarts. We raken daardoor enigszins uit koers, maar we komen weer snel op het goede spoor. We zijn ruim voor de lunch terug. Grace verrast ons met salades en rundvlees. Tijdens een rustige middag genieten we van de zon, het lezen en wandelen aan het eind van de middag in een klein uurtje rond het prachtige meer. Ook nog tijd voor een biertje, het opruimen van de tent en een douche met hout verwarmd water. Na het diner kruipen we nog kort bij de open haard. Het is fris buiten. We schuiven vroeg in de slaapzak. Morgen vroeg op.
De foto's van vandaag

Indische Oceaan ten zuiden Dar Es Salaam

maandag 17 oktober - dag 18

Vroeg… wat heet vroeg. Om 3.15 uur trilt de GSM-wekker ons wakker. Een flinke rit richting Zambia voor de boeg dus hoppa…eruit.
Na een rit van 5 uur bereiken we de grens. De bekende taferelen met kaartjes invullen, stempels in paspoorten. In Zambia moeten we ons ook nog persoonlijk inschrijven in het grote boek. Volgens mij leggen ze de volle boeken boven op de overvolle kasten en kijken ze er nooit meer naar om. Ik vul ook maar een beetje met de losse hand de gevraagde gegevens in.
Armoe en hitte
Als we Zambia binnen zijn zoeken we een helaas erg warm plekje voor de lunch. De lokale bevolking stroomt toe en bekijkt ons nieuwsgierig vanaf een meter of honderd. Ik ga naar ze toe en begin een praatje. De meesten spreken wat Engels. Een paar tienermeiden durven niet echt, maar ze verstaan alles. De wat oudere woordvoerder wil alles over ons weten. Toch wel erg leuk om dit soort contacten te doen. Terwijl we eten, blijven ze staan kijken en praten zichtbaar over alle handelingen die wij uitvoeren
Als we de rit hervatten wordt de weg erg slecht. We schudden en rammelen richting Langwe Valley. Onderweg stoppen we om wat houtskool te kopen. Onze Keniaanse begeleiders hebben voor de inwoners van dit dorp gebruikte kleding meegenomen. Kinderkleertjes vinden zo gretig aftrek dat er ruzie ontstaat. Een beetje gegeneerd kijken we toe. Het kenmerkt de armoede in dit land. Ruim 80% van de bevolking kan geen werk vinden. Er is toch zo veel te doen, maar het geld ontbreekt.

Tent in boom
Om 15.30 uur draait de stoffige truck de bijzondere campsite `Flat Dogs` op. De camping ligt heel fraai aan de oever van de Luangwa-rivier. Het is een groot terrein met veel goed verzorgde voorzieningen. De houten plateaus in de bomen waar je een tent op kan zetten, zijn vrijwel allemaal al bezet. De campingbeheerder, een blanke Australiër, stelt zich voor als één van de managers. Hij spreekt ons toe en met enig gevoel voor drama. “Ga niet van de camping af. Plaats de tenten in de boom of anders gegroepeerd bij elkaar, maar ten minste 1 m 50 uit elkaar. Daar kunnen olifanten tussendoor. Laat geen fruit of ander voedsel achter in je tent. Als je ’s nachts de tent uit moet, wacht dan op de guard die naar je toe komt. Hij begeleidt je naar de toiletten en terug. Ook als je laat uit de bar vertrekt vraag je begeleiding”. Vooral zijn slotzin doet het erg goed: “Blijf in het donker altijd goed om je hen kijken, zodat je niet verrast wordt een hongerige viervoeter”. Dit wordt fun! Het is een campsite met alle gemakken en voorzieningen. Een zwembad, leuke bar goed sanitair, snel internet. In het drankassortiment komt zelfs rode port voor.

Bij daglicht melden zich al de eerste bavianen op rooftocht. Ze lopen op een meter of twintig afstand rond en houden alles goed in de gaten. Wij hebben onze etenswaren in de truck opgeborgen. Tijdens het bereiden van de avondmaaltijd wordt in een moment van oplettendheid eten uit onze keuken gestolen.
Tijdens het diner horen we de nijlpaarden grommend in de bosjes scharrelen. Na het eten en een kort bezoek aan de bar gaan we al even na achten het bed in. Mag ook wel. We zijn dan 17 uur in de weer. Rond het middernachtelijk uur krijgen we bezoek van nijlpaarden. Eentje komt vervaarlijk dicht langs de tent, maar het blijft bij wat gesnuif uit die enorme roze bek. We slapen weer rustig verder, het zijn planteneters.
De foto's van vandaag

Een olifant zal haar zo wegjagen

“Flat Dogs” ligt in de beroemde Luangwavallei die wordt beschermd in een drietal wildparken, die tot de beste safarigebieden van Afrika behoren. Het praktisch ontoegankelijke North Luangwa, het weinig bezochte Lukusuzi wildreservaat en het South Luangwa nationaal park. Dit park, één van Afrika's laatste echt ongerepte stukken wildernis, kent mede dankzij het werk van de overleden Norman Carr een goede en gevarieerde wildstand, omdat de plaatselijke bevolking betrokken is in een natuurbehoudprogramma. Het landschap wordt gedomineerd door uitgestrekte mopanebosjes, grasland en een gevarieerde begroeiing in de buurt van de Luangwa.
Doordat we een dag extra hebben ingehaald in Malawi kunnen we nu volgens het plan van Big Boy een hele dag genieten van het wild. Er is tijd voor twee gamedrives, waaronder een nightgamedrive.
We besluiten onze tent niet naar één van de vrijgekomen boomplateaus te verplaatsen. Het is veel werk en… het is eigenlijk wel spannend om tussen in plaats van boven de langstrekkende dieren te liggen.
Om 6 uur vertrekken we in een grote groene jeep en trekken het park in. Naast het inmiddels bekende wild zien we hier een paar bijzondere vogels. We zetten ook de zoektocht in naar de uitzonderlijk mooie Thornicroft-giraffen en verschillende antilopensoorten, zoals de puku en de kudu.
We zijn pas een paar honderd meter op weg als we al een rivier vol nijlpaarden passeren. Er zijn hier ook veelkrokodillen. De camera moet flink aan de slag.
Onderweg is er een korte pauze om iets te drinken en een paar biscuits te eten. Als we om 10.00 uur naar de campsite terugrijden hebben we een prachtige tocht achter de rug. Heel indrukwekkend.
Een uur na terugkeer zitten we aan de brunch en krijgen we het keuzemenu voor het diner voor onze neus. We eten vanavond in het, nou ja eigenlijk bij het restaurant.
Het wordt een relaxmiddag. Het boek vordert al aardig. Het zwembad is cool, de stoelen er om heen zijn hot. Er is een bar bij het zwembad en als dit soort momenten zich weinig voordoen tijdens deze vakantie merk je pas hoe je daar ook van kan genieten.

Wie is hier nu koning?

Aan een lange tafel buiten het restaurant eten wij onze lasagne, patat en salade. We gaan een rustige nacht tegemoet.
De foto's van vandaag

zij willen ook op dat schermpje

woensdag 19 oktober - dag 20

Na een poosje comfortabel asfalt is het nog enkele uren hobbelen over een onverharde weg naar Chipata. Big Boy stopt bij een door pech gestrande safaritruck. Het is een Nederlandse groep van Shoestring onderweg van Johannesburg naar Mozambique. Onze vaardige reisleider, chauffeur en monteur heeft het probleem snel ontdekt. Vervolgens kost het nog veel menskracht om de omhooggeklapte cabine weer in de goede positie te krijgen. De samengestroomde toeristen hebben veel met elkaar uit te wisselen. Nog voor het middaguur lopen we in een moderne Shoprite in Chipata. De prijzen zijn relatief laag. Vooral vlees is aantrekkelijke geprijsd.

Al om twee uur rijden we de groene camping Mama Rula’s bij Petauke op. We kamperen op terrassen en op gras. Moet toch niet luxer worden na al dat stof.

Mama Rula is een gezellige blanke, Afrikaans sprekende, vrouw die jarenlang in

zo trots

Omgeving Lusaka Zambia 80% geen werk

donderdag 20 oktober - dag 21

Met het zoemertje, een drukknopje in de passagierscabine dwingen we Big Boy tot een pee-stop. De enige stop voor de lunch. Drie keer zoemen een foto, twee keer een pee en één keer een lange aanhoudende zoem: een noodstop. We zijn bezig met een rit van 560 kilometer naar Lusaka, de hoofdstad van Zambia.
Onderweg wordt nog even gestopt voor het aanschaffen van een grote zak houtskool.

De weg naar Lusaka

Rechts John, de toekomstige premier van Mukuni

Een flinke rit voert ons eerst langs Choma en een Tse-Tsecontrole. Daarna moeten we langs een desinfectiepost mond- en klauwzeer. Dat betekent allemaal de truck uit, handen wassen, door een bed stro gedrenkt in een ontsmettingsmiddel. Er staat een lange rij vrouwen langs de weg die ons onbekende vruchten verkopen. We proeven er één. Het trekt niet.
Rond het middaguur rijden we de Waterfront Campsite bij Livingstone aan de Zambesirivier op. Waarschuwingsborden met afbeeldingen van nijlpaarden en krokodillen wijzen op ongenode gasten. Na de lunch krijgen we een scala aan mogelijkheden voorgelegd om ons de komende dagen te vermaken. En wij zijn van plan om er flink tegenaan te gaan. Eigenlijk willen we meer dan mogelijk is, maar na enige bijstelling hebben we een druk, maar gevarieerd en passend programma samengesteld. Na een drankje in de exotische bar komt onze gids ons ophalen voor een excursie naar Mukuni Village. Eigenlijk moeten we zeggen: het koninkrijk Mukuni. Na een stoffige rit komen we op een groot plein in Mukuni aan. De plaatselijke gids ontvangt ons in perfect Engels. John vertelt honderduit over zijn leefplek Mukuni. Over de minuscule gevangenis die eigenlijk alleen voor lawaaierige dronkelappen wordt gebruikt. Over de koning en de koningin die beiden achter een muur van riet een eigen paleis hebben. De enige elektriciteitsdraad gaat dar naar binnen. De koning is de baas over alles, maar gaat vooral over de mannen. De koningin, in dit geval de zuster van de koning gaat over de vrouwen van het ruim 22.000 zielen tellende koninkrijkje. Hoe de opvolging is geregeld wordt niet duidelijk. Wel wordt ons de bizarre gewoonte uit de doeken gedaan hoe men van slecht functionerende koningen afkomt: vergiftigen! Er is tot op heden nog maar één koning geweest die niet door gif om het leven is gebracht. De huidige koning regeert al vanaf 1985 dus hij moet het wel goed doen. De rieten schutting telt vier horizontal banden. Ze symboliseren van boven naar beneden: de koning, de koningin, de minister-president en het volk. Gids John: “Ik ben over 6 jaar hier minister-president. Daar ga ik voor” Als het hem lukt dan wordt hij niet alleen koning over dit dorp (14.000 inwoners) maar ook over de 110 omliggende dorpjes waar nog eens 7000 mensen wonen.

Lokaal café met bierton

“Het lawaai van het vallende water is oorverdovend. Niet voor niets staat de waterval lokaal bekend als Mosi-oa-Tunya, 'de rook die dondert”, zo vermeldt de reisgids. Hoe anders is de realiteit van dit moment aan het einde van de droge tijd. De machtige Zambesi levert te weinig water om de pracht van Victoria Falls in volle glorie aan ons te tonen. De indrukken zullen er niet minder om zijn. We wandelen met een gids langs de enorme kloof waar anders 50.000 m3 per minuut naar benden dondert. Nu in de droge tijd levert de rivier 20.000 m3 water per minuut. Dat water valt een eind verderop. We zien er wel wat van, mar we moeten het met ons voorstellingsvermogen stellen.

Ik leer tijdens dit bezoek hoe de waterval werkelijk in elkaar zit. Eigenlijk zien we dus Victoria Falls nummer 8, terwijl de overblijfselen van nummer 7 nog zichtbaar zijn. In het ontvangstcentrum is te zien hoe de zachte limestone wegslijt en er een kloof ontstaat die uiteindelijk uitgroeit tot die enorme waterplens. Het is een imposant gebied. De gids zegt dat we wel de watermassa, de herrie en het nat worden missen. Wij zien hoe het systeem werkelijk in elkaar zit. Zo kan je alles tot je voordeel ombuigen.
Drie uur later hebben we op de camping tijd om weer een email de wereld in te sturen.
In een busje met aanhanger vol kano’s rijden we rivieropwaarts. We halen onderweg twee Canadese meiden op. Onze beide gidsen maken vier kano’s in orde. Twee voor henzelf en twee grotere voor de toeristen.
Eenmaal op de rivier proberen we de instructies die we op het land meekregen in de praktijk te brengen. Dat is ook hard nodig, want op de bovenloop van de Zambesi zijn flinke stroomversnellingen, waar we door moeten. Krokodillen, nijlpaarden en olifanten bevolken de rivier elk om hun eigen redenen.

even rust

Hans Anders

Onder het genot van onbeperkte drank en volop eten aren we stroomopwaarts. Dit is heel wat makkelijker dan kanoën. Er staat een heerlijk buffet met vlees vis en salades voor ons klaar. We halen tevens het vochtverlies van de afgelopen middag in. En dan de sunset. Het is weer zon droommoment.
De Afrikanen aan boord genieten ook van de onbeperkte mogelijkheden. Zang en dans. Het geluid draagt ver over de rivier. Een vrolijk besluit van een prachtige dag. Hoewel, dat drankje bij het zwembad laten we ons niet ontgaan.
De foto's van vandaag

Op zoek naar de neushoorn

In de groep is er vanochtend nog maar weinig initiatief. Een enkeling gaat alsnog naar de Falls. De rest kiest voor rust. Wij hebben nog een walking safari op het programma staan. Houd je vast, want het wordt weer genieten.
Om kwart voor zeven vertrekken we in een auto met twee gidsen naar het wildpark. Bij de ingang van het park stap nog een gewapende wacht in de auto. Beetje inschikken. Zijn geweer wijst gelukkig richting dak.
We rijden wat rond op zoek naar een goede plek om de wandeling te beginnen. We krijgen een cursus “De veilige wandelsafari”. Het is oppassen geblazen. Of dat nou leeuwen neushoorns of lange stekels op de grond zijn. Dan begint de tocht. Eerst zoeken we de voetsporen van de neushoorns. “Hier zijn ze vandaag nog geweest. Dit gaan we volgen”, vertellen de gidsen ons. We zwalken wat over het terrein. De drie mannen speuren de grond af. Wij kijken vooral rond. Het is best spannend. Het enige dier dat we nog niet gezien hebben!
Er komen nog twee gewapende mannen bij. Zij schijnen meer te weten. We zien prachtige witte giraffen. Ze eten van de ogenschijnlijk verdorde bomen. Na een minuut of tien staan we oog in oog met de safarireuzen. Wauwwwwwwww…. We mogen dichtbij komen. Erg dichtbij. Ga maar…. Het zijn Molly en Fwana!

oog in oog met Fwana

Molly en Fwana: Ze doen je echts niks

We reizen af richting Botswana.
Op het middaguur zijn we bij de grens. We steken hier per ferry de Zambesi over en rijden naar het grensplaatsje Kazungula. We hebben een flinke anderhalf uur nodig om alle plichtplegingen na te komen. Er komt nog bij dat er een strenge mond- en klauwzeer ontsmetting plaatsvindt.
We zijn eigenlijk nog maar net op Thebe SAFARI Campsite als de bootsafari op de Chobe rivier aanvangt. Weer een hoogtepuntpunt. En als we terug zijn in Nederland krijg je de bekende vraag: wat vond je nou hét hoogtepunt. Ik ben het nu a kwijt. Op een plat vaartuig, een soort dek op twee drijvers varen we de rivier op. Iedereen zet de losse stoelen zo neer dat er volop genoten kan worden. We zien eigenlijk geen nieuwe dieren. De setting is wel anders. Vanaf de rivier ziet het er prachtig uit. Olifanten steken de rivier over. We varen tussen nijlpaarden door. Een dode olifant wordt door aasgieren uitgehold. Zo tegen de avond komen veel dieren drinken bij de rivier. De krokodillen maken een voldane indruk. Ze liggen bewegingsloos op de oever. De combinatie van deze prachtige natuur en de zonsondergang scheppen een onbeschrijflijke sfeer. Ik begin er dus niet aan. Volgezogen met indrukken gaan we weer aan land. Nog voor het eten is het dringen bij de stopcontacten en dat terwijl er maar één is die de voor dit land juiste stekker heeft.
De foto's van vandaag

Mond en klauwzeer ontsmetting

Onderweg naar Maun wordt de truck staande gehouden. Veterinaire controle! Mond- en klauwzeer…. Een strenge beambte maant iedereen al zijn schoenen tevoorschijn te halen en door een dompelbad te halen. Sommigen, waaronder ik, hebben die schoenen diep in de truck in een tas zitten. Ontkennen dat je ook nog iets anders bij je hebt naast de sandalen haalt het natuurlijk niet. Alles moet eruit. En zo gebeurt het. De struisvogels wandelen gewoon langs de controle, maar die hebben dan ook geen schoenen, laat staan een tas.
Tegen elven hebben we er al 300 km op zitten. Na de lunch volgt de laatste etappe naar Manu waar we 2 uur krijgen om te winkelen en bij Postnet in een aircoruimte te internetten. He winkelen beperkt zich overigens voornamelijk tot het inslaat van veel drinken en wat chips. We gaan richting Okavangodelta en daar moeten we voor drie dagen wat voor inslaan. Met wat kleine flesjes en een blikje lopen we vervolgens met een dikke 20 kg te sjouwen. Pas later zullen we beseffen dat er geen gram overbodig zal zijn.

Camping Tunaturga is wat luxer. Er is een zwembad, de drankjes zijn er duidelijk duurder en de Engelsen luidruchtiger. Mijn buik rommelt wat, maar daar blijft het bij deze reis. We pakken onze spullen om. Morgen gaan we met weinig bagage en veel water op bushcamp.
De foto's van vandaag

De grote open witte Mercedestruck is zeker 30 jaar oud. Alle bagage onder de bank en klimmen geblazen. De chauffeur brengt ons na in een rit van ruim twee uur via een enorme zandbak naar de oever van de Okavango. Het is het begin van een driedaags avontuur waar hitte en dorst wellicht de grootste indruk hebben gemaakt.

Inschepen in de holle boomstam: mokoro

Mokoro cruise Okavangodelta

Tentje sjouwen

Bushcamp in hete delta

De leider van de gidsen beloofde ons een prachtige zonsondergang. Als hij het zelf regisseert worden we op het moment van terugkeer vergast op een fraai spektakel. Een van de vissers wil wel poseren op een forse termietenheuvel. Ik maak er vervolgens één van de mooiste foto’s. Ik praat een poosje met de gidsen, die voorlopig geen werk hebben na deze reis.

Sunset in Okavangol

In een klein uur varen we stroomafwaarts naar de plek op de oever waar de witte truck weer paraat is. We nemen afscheid van onze gastheren en vrouwen. Een paar ervan rijden een stuk met ons mee tot ze in hun dorp zijn.
Eenmaal terug op de camping genieten we van het verse drinkwater en de koele drankjes bij de bar. Big Boy en Grace nemen de truck om de lunch in te gaan kopen. Het is pas om 15.30 uur lunchtijd.

Afscheid van onze bootsvrouw

Ook dat hoor bij je flexibele opstelling als je dit soort reizen wilt maken. Door het late uur smaakt het nog beter. Een vijftal maakt een rondvlucht boven de delta, waardoor ze meer de indruk van een delta krijgen dan wij dat hebben ervaren. Tijd om even te relaxen bij het zwembad, waarna Adri een eindje rent met reisgenoot Ko. Ondertussen ga ik met een paar mensen in de truck naar Maun. Tijd om nieuwe voorraden water te kopen. Ik kan ook weer even in bericht naar het vlakke land sturen. Terwijl we in Maun op een trapje wachten op de terugkeer van de truck met het groepje dat de rondvlucht heeft gemaakt zien we het dagelijks leven van Maun aan ons voorbij trekken.
De foto's van vandaag

vrijdag 28 oktober - dag 29

Grens Botswana naar Namibië

Op de camping krijgen we onverwacht een hele show opgevoerd. Aan de rand van het zwembad gezeten genieten we van muziek en dans. Naar later blijkt waren er kosten aan verbonden, maar de groep was ingehuurd door de toeristenorganisatie die een reisgezelschap in de lodges heeft ondergebracht.
De foto's van vandaag

wijdbeens

Via Grootfontijn rijden we binnendoor naar Etosha. Het is flink bewolkt en mede daardoor zijn de temperaturen vandaag aangenaam. Als we om 12.30 uur op het bijzondere kampeerterrein in Etosha NP aankomen hebben we het eerste deel van middag voor onszelf. Tijd om even het door de Duitsers gebouwd fort te bekijken. Aan het eind van de middag maken we een gamedrive met onze eigen verrouwde truck. Het is weer een prachtig stuk natuur waar we middenin staan. Het zien van wilde dieren lijkt minder indrukwekkend. De setting is echter steeds anders dus het blijft spannend.
De foto's van vandaag

zondag 30 oktober - dag 31

Even de reisgids: “Het beroemde nationale park Etosha, een van de beste wildparken in zuidelijk Afrika. De naam Etosha betekent letterlijk 'grote witte plek’ van droog water. Deze naam verwijst naar de uitgestrekte, oogverblindende zoutpan die een groot deel van het park beslaat. Slechts enkele dagen per jaar vind je hier een klein laagje water, waar flamingo's en andere watervogels op af komen. Het meeste grof wild houdt zich echter op in de aangrenzende graslanden en mopane-bosjes, waar we de kuddes zebra's en gnoes aantreffen. Meer inspanning vergt het opsporen van de zeldzame zwarte neushoorn en de zwartkop-impala”.

het is echt leeg in die zoutpan

samen delen

We trekken verder door Etosha naar het westen. Niet alleen de tenten ,maar ook veel bagage gaat nat de truck in. Het regent nog steeds als we naar onze derde verblijfplaats in de NP rijden.
De truck ploegt zich door soms flinke witgekleurde plassen. De grond is grijswit en de regen maakt er een heerlijke drab van.

En ze komen echt!!

Via de Anderson Gate verlaten we Etosha al gamedrivend aan de zuidzijde. We rijden richting Outjo. Daar wordt de langverlangde dokter gevonden die twee reisgenoten kan geruststellen. De één blijkt geen malaria te hebben, maar een nierontsteking en de ander heeft toch last van al die malariapillen. De Bäckerei heeft heerlijke Kaffee mit Kuchen en een drukbezet internetlokaaltje. Het wordt een hete dag. In de loop van de middag beklimmen we onder begeleiding van een gids de heuvels waar we de rotsgravures kunnen bekijken. Het bezoek van ongeveer een uur is een forse aanslag op de vochthuishouding. Er zijn in deze de omgeving meer dan 2000 rotsgravures van de Bosjesmannen gevonden. Afbeeldingen van giraffen, olifanten en ander wild zijn de stille getuigen van een periode dat deze streek ooit vruchtbaarder was dan heden ten dage. We zien ook de Twijfelfontijn zelf. Logisch dat mensen er niet meer wilden wonen want het was maar een zielig bakje met water. We stoppen tevens bij de 'orgelpijpen'. Bij de orgelpijpen tref je door erosie gevormde zuilen aan in 150 miljoen jaar oud vulkanische gesteente.
's Avonds kamperen we aan een droge rivierbedding. Geen sprake van een glimp van de bijzondere woestijnolifanten. Er steekt een forse zandstorm op. Tenten met bagage erin blijven ternauwernood staan. Lege tenten gaan er vandoor. De storm houdt best lang aan.

Rotstekeningen bij Twyfelfontein

De storm heeft de lucht echt schoongeveegd. Er zijn hier veel, heel vel sterren gezien. Zoveel heb ik er nog nooit bij elkaar gezien. Weer zo’n moment
De foto's van vandaag

Namibië mooi leeg

Vandaag kijken we uit naar weer een bijzonder moment. We bereiken vandaag de andere kant van Afrika, de andere oceaan, de Atlantische. Big Boy heeft het reisschema wat gewijzigd. Hij rijdt eerst naar de oceaan, naar Cape Cross, de plek waar de Portugese zeevaarder Diego Cáo als eerste Europeaan voet op de Namibische kust zette. We nemen een kijkje bij het kruis dat hij hier oprichtte ter ere van de Portugese koning João I. Naast een historisch belangrijke plaats geniet Cape Cross bekendheid vanwege zijn grote kolonie zeerobben. Naar schatting 75.000 robben tref je hier aan op de rotsachtige kust of in zee. Het is mede gezien de vislucht: adembenemend. Een kilometer of tien voor de kust neemt de temperatuur sterk af. In een uur tijd halveert de temperatuur tot een voor ons doen armetierige 15 graden. We gaan op zoek naar de Robbenkolonie. Je kunt hun nabijheid bij wijze van spreken ruiken.

rob

We rijden op deze frisse dag weer naar het westen. Naar de Atlantische kust.

Swakopmund

Als we Swakopmund binnenrijden zijn we snel bij Villa Wiese, onze backpackerslodge. We upgraden ons verblijf voor N$ 70 (€ 9,80) per nacht van slaapzaal naar hotelkamer. Lekker even in “luxe” baden.
We wandelen door Swakopmund, een vreemde plaats. Ruim 20.000 inwoners wonen in een compact dorp. Waarvan ze leven is niet helder. De zee in het westen is de natte grens. Aan de andere drie zijden gaat de bebouwing onmiddellijk over in zandwoestijn. Het vierkante dorp is een belangrijk toeristisch centrum. Winkels, hotels en restaurants zijn er verhoudingsgewijs veel te vinden. In verhouding tot wat we tot nu toe hebben ervaren. ’s Avonds bezoeken we Erichs’ Restaurant. Als we er zitten mis ik mijn bril. En de lettertjes op het menu zijn klein. Adri blijft met een aperitiefje achter als ik een retourtje hotel mijn bril ga halen. Dan selecteren we kabeljauw, tong, garnalen en een lekker wijntje. De kok en de obers kennen hun vak. Prima. Het lijkt wel vakantie.
De foto's van vandaag

joehooooooooeeeeeeeeeeeeeeee!

Hoewel Swakopmund door de blanke inwoners van Namibië beschouwd wordt als een badplaats is het zeewater hier meestal ijzig koud. Van een bad komt het dan ook niet. Nee we hebben ingeschreven voor sandboarden. Het busje haalt ons om half tien bij het hotel op. Binnen een mum van tijd rijdt de Amerikaanse chauffeur het dorp uit en zien we slechts zandduinen om ons heen. Het busje rijdt diep de onherbergzame zandheuvels in. Ergens, het lijkt wel in het niets, stopt hij. Binnen enkele minuten staan er een busje en een jeep naast. Het wordt een ochtend met trendy fun.
De groep van ongeveer 10 mensen wordt gesplitst in een standing-up en sandboard groep. Helmen en elleboogbeschermers worden gepast. Iedereen luistert wat gespannen naar de duidelijke en soms geruststellende uitleg van onze ervaren Amerikaanse gastvrouw. We beginnen de eerste moeizame beklimming van het duin. Stap vooral in de voetsporen van je voorganger. Anders zak je gegarandeerd weer 2/3 naar beneden. Eenmaal boven lijkt het hoger dan van beneden naar boven gezien. En het is stijl.

Swakopmund, dorp in de mooiste zandbak ter wereld

Ontspannen struinen we ’s middags langs de kleurige winkeltjes. Het is er toeristisch, westers, de Duitse sfeer is goed merkbaar. Na het winkelen, internetten en terrasgenot duiken we “De Kelder” in. Een enorme T-bone en een oxtailstew betekenen een aangename variatie op ons kampmenu. We bekijken ook de opnamen van ons sandboardavontuur en kopen de VCD en een aantal foto’s.
De foto's van vandaag

grasmaaien in ee zandhoop

Om 3 uur worden we opgehaald voor het 'quadbiken' door de zandduinen. Ook nu een instructie hoe met deze vierwielige door het mulle zand te racen. Ja en als dan je helm goed zit en je draait het gashendel open dan…….

Achter de gids rijdt een lange sliert ronkende quadbikers. Uitdagend tegen een duin op tot de banden de grip op het zand dreigen te verliezen en dan zwenk je weer duinafwaarts.

ademloos maar hier kan je dwars doorheen crossen

We maken gebruik van het happy hour in ons hotel en praten wat bij met de andere aanwezige groepsleden. In The Lighthouse dineren we samen. Hoewel, het is er erg druk, want de goed voedsel serverende tent heeft een naam opgebouwd. De doggybag aan het eind geeft aan dat en ruim voldoende eten was.
De foto's van vandaag

Via Walvis Bay rijden we in de richting van het bijna onwezenlijke landschap van de Sossusvlei. Nadat we de kust verlaten hebben wacht ons een dorre woestijn. De wegen zijn onverhard, mar opvallend goed bijgehouden. De 300 af te leggen kilometers snellen dan ook snel onder de truck door. De camping in Sesriem is groot. De meeste tenten vinden een plaatsje onder een schaduwrijke boom.
Nadat we kamp gemaakt hebben wordt het tijd voor onze eerste tocht richting Sossusvlei NP voor de sunset.

Sunset in Sossuvlei

Na de soep en de macaroni en een snelle douche trekken we ons in de tent terug. De wind neemt flink toe. Het zand kruipt overal tussen.
De foto's van vandaag

’s Morgens trekken we vroeg weer het nationale park binnen. Nou vroeg, we staan om 5 uur voor de nog gesloten slagboom. De parkwachter komt 10 minuten later aangesloft. Sossusvlei staat bekend om 's werelds hoogste zandduinen. De reisbeschrijving: “Het uitzicht op het onwezenlijke maanlandschap is overweldigend, als 's morgens vroeg de zandzee aan je voeten gloeit in het rode licht. De inspanning om de 200 meter hoge duinen te beklimmen loont de moeite. Je hebt de gelegenheid om in deze bizarre omgeving een optionele

Sunrise, vertrokken om 3.45 uur

Namib Desert

Een dag waarop we weer wat kilometers moeten vreten. We rijden door de ruige natuur van het Namib-Naukluftpark naar Fish River Canyon. Ook proberen we een eerdere fout te herstellen. In Swakopmund hadden we lustig gebruikt gemaakt van de ATM’s en veel Namibische Dollars ingeslagen. En dat terwijl we wisten dat je die niet kan gebruiken in Zuid-Afrika. De Zuid-Afrikaanse Rand is gewoon betaalmiddel in Namibië. In de bar van de camping en onderweg bij een supermarkt slagen we erin om de dollars tegen rands te wisselen. Om 16.30 draait de truck Campsite Hobas op. We maken op voor het bezoek aan de Fish River Canyon, de op één na grootste canyon ter wereld. De Fish-rivier heeft hier gedurende duizenden jaren een indrukwekkende 27 km brede kloof uitgesleten. De canyon zelf is 160 km lang. Afdalen in de kloof is helaas niet meer toegestaan. Het ziet er imposant uit. Wat aan de donkere kant en de zon gaat voor het goede voor ons aan de verkeerde kant onder. De truck zet ons bij een uitzichtpunt af en rijdt een eind terug, waardoor we een mooie wandeling langs de enorme kloof kunnen maken. Bij het verzamelpunt wachten we met een paar andere Nederlandse toeristen de zonsondergang af.

Terug op de camping na het eten… geen bar.. of licht, dus dan maar vroeg slapen. Ja vroeg want voor negenen zien we zelden de klamme lappen.
De foto's van vandaag

Oranjerivier vanuit Zuid-Afrika

Na een korte rit bereiken we Vioolsdrift, de grensplaats. Voordat we de grens overgaan, bezoeken we nog even de Oranjewinkel. Iedereen zoekt naarstig naar nuttige en bruikbare spullen om zodoende de laatste Namibische dollars om te zetten. Een paar kinderen uit de omgeving profiteren van de verkwistende toeristen. Snoep en drinken vinden gretig aftrek.
De grensformaliteiten zijn eenvoudig. Zuid-Afrika heeft een elektronisch systeem. Het paspoort gaat door de lezer en je bent erdoor. Chris, de assistent reisleider heeft een nieuw paspoort. In zijn oude paspoort zit het voor Kenianen benodigde visum. Het kost nogal wat moeite de autoriteiten te overtuigen van samenhang van die documenten. Vooralsnog mag hij Zuid-Afrika binnen.

Op de mooi aan de Oranjerivier gelegen campsite worden Chris en de chauffeur van een andere truck alsnog door de politie opgepakt en het land uitgezet. Regels moeten er zijn. Chris verdwijnt voor we het weten in een politievoertuig. Zonder afscheid te nemen verdwijnt hij snel uit het zicht. We zullen hem niet meer terugzien. Chris is de tweede afvaller op deze lange tocht. Grensrivier Oranjerivier heet tegenwoordig de Garieprivier. Van de beloofde kanomogelijkheden wordt niets waargemaakt, maar wij voelen onze spieren nog van onze tocht over de Zambesi, dus we vinden het wel mooi. We luieren op een van de grasterrassen aan de rivier. Een kwestie van blijvend je dorst lessen, want het is weer eens zover. Blijkbaar tijdens de afgelopen dagen te weinig gedronken en dan volgt een onuitputtelijke inhaalactie. En we eten er ijsjes!!! We maken ons eigen instantsoepje. De mooie groene camping heeft ook zo zijn aantrekkingskracht voor een andere fauna. Er worden schorpioenen gesignaleerd en zeer grote bruigele spinnen zitten in de boom naast onze tent. Als ik ’s avonds de douche opzoek kruipt een schorpioen snel tussen het vlechtscherm onder de wastafel weg. Je douchet daarna met gekrulde tenen. Blijkbaar wil je dan de gekrulde staart van die schorpioen nadoen. Ook 's avonds is het goed toeven in de bar met uitzicht op de rivier. Op de glazen heft men statiegeld, maar de drankjes smaken er niet minder om. De discussie over het geven van een fooi aan onze begeleiders wordt nog niet afgerond.
De foto's van vandaag

BBQ , Last night camping

We maken ons op voor de laatste flinke rit en de laatste overnachting in de tent. Omdat er dan ook een beetje een einde komt aan de begeleide reis besluiten we een BBQ te organiseren. Grace mag zich er wel een beetje mee bemoeien, maar eigenlijk zijn wij nu aan de beurt. Samen met Ernst en onder begeleiding van Grace doe ik onderweg in Springbok de boodschappen. Van het opgehaalde geld vullen we twee winkelwagens met eten. Gemarineerde kip, rundvlees, worstjes, spareribs. Spullen voor een fruitsalade. Het is een hele vracht. Opdringerige bedelaars willen wel helpen om zodoende een graantje mee te pikken. Verder zorgt iedereen voor zijn eigen drankjes. Adri voor de onze. Het is weer dringen bij de koelbox. Zoals dat eigenlijk gedurende deze hele trip al zo is. Of het moet die zoete limonade zijn die we bij elke lunch voorgeschoteld krijgen. Raar dat je aan dit soort dingen gewend raakt en er dus soms naar uit kijkt. Hoewel. Het water wordt met een ontsmettingsmiddel schoongemaakt, komt uit de tank van de truck, is warm en de siroop maakt er eigenlijk maar een flauw geheel van. Niets te klagen overigens. Daar krijg je te veel voor terug tijdens een reis als deze.

Na de inkopen rest ons nog 180 kilometer naar Cederberg, een campsite aan een stuwmeer. In een mum van tijd bouwen we de laatste keer ons tentje op. We zullen het misschien nog wel missen. Zo’n eigen plekje midden in de natuur. Ik begin met Ernst aan de voorbereiding van het eten. Er komen veel helpende handen bij. In een mum van tijd zijn de voorbereidingen klaar en kan het feest beginnen.
Big Boy houdt zijn afsluitende “souptalk” met de mededelingen voor morgen en hij bedankt de groep voor de wijze waarop ze samen gereisd hebben. Namens de groep spreek ik onze reisleiding toe, waarna Ditty en John en Wilma de verzamelde fooien aan onze lieve Keniaanse gastheer en –vrouw overhandigen. Elke toerist doet 60 Us-dollar in de pot, dus de fiets voor de zoon van Grace gaat er nu echt komen.

Ondertussen BBQ-en we er lustig op los. Het is wel fris en af en toe valt een druppeltje sissend op het hete rooster. Het wordt een gezellige avond. Zo’n feestje duurt niet echt lang. De vermoeidheid begint zich bij sommigen wel af te tekenen. Een enkeling geeft ook wel aan het nu wel mooi te vinden. Ik kijk uit naar de mooie dingen die nog komen gaan. De foto's van vandaag

Nadering Kaapstad: alle passagiers uitstappen!

We leveren tent 8 en matjes 15 en 18 nu definitief in. Als ik daarna in de cabine naast Rueben Big Boy Kjama plaatsneem voor de laatste 220 kilometer van ons reisdoel raken we uitvoerig met elkaar in gesprek. We vertellen elkaar hoe we naar de toekomst kijken. Terwijl de kilometers wegtikken geeft Big Boy aan dat hij na ruim tien jaar heen en weer crossen tussen Nairobi en Kaapstad wel aan iets toe is waarbij hij zich ergens ka vestigen. Zijn spaarcentje wil hij investeren om iets voor zichzelf te beginnen. Ik krijg er echter niet uit wat hij nou eigenlijk wil. We praten ook over de heel verschillende toeristen die zijn pad kruisen. Zoals die Amerikaan die met zijn slaapzak en matje in zijn bagage verbaasd is dat hij in een tent moet slapen. Hij wordt bij de eerste gelegenheid op het vliegtuig gezet. En die twee Hollandse meiden die het vertikten op die niet omheinde campings te overnachten. Ze eisten overnachtingen in lodges. Daar moesten ze dan maar met de truck steeds afgezet worden. Ze werden afgezet op het vliegveld. Een kilometer of 50 voor Cape Town tekent de Tafelberg zich al af aan de bewolkte horizon.

Als we ’s middags de drukke stad inrijden overvalt me een beetje weemoedig gevoel. Straks trekt de chauffeur voor het laatst de handrem aan en dan hebben we 9350 km door zuidelijk Afrika afgelegd.
Als we bij de Lion’s Head Lodge arriveren, blijken de kamers nog niet gereed. We lunchen voor de laatste maal naast de truck op de parkeerplaats van het hotel. Je begint te hechten aan tradities. Grace maakt het netjes af. Deze lunch staat nog in het programma. In de keuken van de Lodge snijden we de tomaten en uien.

Na de lunch betrekken we onze kamer die w ook gedurende de verlenging voor onszelf via het internet besproken hebben. De kamer is van alle gemakken voorzien, dus we voelen ons weer even verwend.

We besluiten vandaag nog de Tafelberg op te gaan. Met een paar medereizigers laten we ons met een taxi in de buurt van de Cableway afzetten. Eenmaal aangekomen blijkt de kabelbaan noodgedwongen stil te hangen. D stroom is in heel Kaapstad uitgevallen. In de cabines zitten nog een paar gestrande toeristen. Ze worden met een soort noodsysteem langzaam naar de begane grond gebracht. Het is inmiddels te laat om de berg op te gaan. Eigenlijk werkt ook het weer niet echt mee en je wilt dan toch wel wat zien.
We besluiten te voet terug te gaan naar het centrum van Kaapstad. Een flinke wandeling. Het verkeer loopt vast, want ook de verkeerslichten staken hun werk. We lopen de rijen auto’s voorbij. Als we onderweg een coffeeshop in willen, dan kan dat wel, maar de espressomachines zwijgen in alle talen.
Het is nog een flinke wandeling van ruim twee uur, maar bergafwaarts houden we de vaart erin. Eénmaal weer dicht bij het hotel strijken we neer in een Belgische tent. Er vallen wat druppels uit een onweersbui als ik me het Belgische witbier goed laat smaken.

Dan even opfrissen in het hotel. Ja dat is het verschil met je tentje. Met een groepje van vijf laten we ons met een taxi bij Waterfront afzetten. We eten Afrikaans bij Ikahja. Boboti, springbok, kudu en struisvogel prijken op het menu. Er is speelt een heerlijke “I am so sexy” marimbaband. Vijf jongens met een heerlijke swing. Iemand stuurt ons na thuiskomst hun CD die twee dagen na ons vertrek gereed was. Als we het hoofdgerecht achter de rug hebben wordt het een echt feest. Zang en dans maken er een heerlijke avond van. En het houdt niet op als we vertrekken. We treffen een swingende taxichauffeur die een CD van een Kaaps mannenkoor steeds harder aanzet. We komen niet meer bij. Heerlijk. En hij rijdt niet eens om. Eigenlijk duurt de rit te kort. Met de megabas voluit arriveren we zeer hoorbaar bij het hotel. Lichten knippen aan!
De foto's van vandaag

Kwestie van klimmen

Als we met een groepje van vijf met de taxi naar de Tafelberg rijden, dwalen de gedachten even naar Nederland. Hier schijnt een lentezonnetje. In Nederland bereidt men zich vandaag voor op de intocht van Sinterklaas. In Afrika zagen we al 3 weken geleden de kerstversieringen hangen.
We stappen uit bij het begin van de wandelroute naar de top van de Tafelberg. Een kilometer omhoog. Het wordt een stevige en warme klim. Water! Onderweg een keur van bloemen, planten en vogels. En dan boven….mmmmmm wat een uitzicht. Het weer werkt als zo vaak tijdens deze reis weer prima mee.
Na de lunch op de berg dalen we met de draaiende cabine van de Cableway af naar het startpunt. De taxi zet ons af bij Waterfront. Onze verwachte stadswandeling met gids gaat echter niet door. Deze activiteit bestaat niet meer. Ja, dat kan gebeuren als de informatie op het prikbord van het hotel verouderd is.
Dan maar weer de taxi in. Terug naar het centrum, naar de Greenmarketsquare waar we over de souvenirmarkt schuifelen. We kopen er wat armbanden van olifantenhaar en een stenen voet.

We besluiten met nog een extra Nederlandse eter aan tafel weer naar de African Cuisine te gaan. Goede keuken en veel vermaak met die marimba’s. Een herhaling betekent vaak wel dat het nieuwe eraf is.

Met Aart, Margriet en Marja trekken we onder leiding van een praatgrage gids naar het meest zuid-westelijke puntje van Afrika: Cape Point. Francois, onze 55 –jarige gids overvoert ons met informatie. Maar geen klagen. Veel interessante zaken. Het wordt een prachtige dag die ons eerst langs de westelijk kust voert. Bij Kaap de Goede Hoop staat een frisse wind en bij Cape Point regent het ook nog. Maar je voelt dat je op een bijzonder plek bent. Dan kan het niet meer stuk. We buigen af naar het noord-oosten. Een bezoek aan een pinguïnkolonie stelt ons ruimschoots in de gelegenheid om de waggelende beesten te bestuderen. Vanaf houten loopbruggen loop je er als het ware tussen door.

Ten zuiden van Kaapstad

Pinguinkolonie

We zwaaien onze groepsgenoten uit die met de truck naar het vliegveld gebracht worden. Een laatste zwaai. Het is mooi geweest.
Wij maken ons op voor de laatste dag Afrika.
De foto's van vandaag

Rechts, de langste man in deze township

Na deze indrukwekkende ochtend lunchen we in het centrum. Er breekt een middagje rondslenteren aan. Niet zomaar. Nee, we bezoeken St Georges en Long Street met de met veel gietijzer uitgeruste oude huizen. De oude gebouwen trotseren de oprukkende stalen en betonnen kolossen. Ik laat mijn haar knippen bij een Engelse kapster. Ze reisde in 1976 naar Kaapstad en is er nooit meer weggegaan. Aan het eind van Long Street staat de kathedraal van de beroemde “swingende” bisschop Desmond Tutu. Hij is er niet al we het met een moderne vleugel uitgebreide gebouw bezoeken.
We genieten op een terras van een drankje en een heerlijk vleeswarenschotel met vers stokbrood. Wat een luxe weer. De laatste uren tikken weg.

Last walk
We besluiten stijlvol af te sluiten. We lopen helemaal langs de Atlantische Oceaan terug naar ons hotel. De zon zinkt langzaam in de immense waterplas weg. Veel joggers kruisen ons pad. Als het begint te schemeren en je legt je laatste meters voor je vertrek af, dan flitsen de herinneringen van de afgelopen weken door je heen. Ook na bijna 7 weken willen we eigenlijk nog niet terug.

Laatste wandeling lang oceaanfront

Bij de balie het gebruikelijk gedoe voor een lange benenplek. Er zijn er geen meer beschikbaar. Dat wordt steeds moeilijker met die stoelreservering via het internet. De tickets bij zo’n groepsreis komen echter niet voor online reservering in aanmerking. De grondstewardess vraagt me geduld te hebben. Ze gaat iemand van een beenruimteplaats afhalen. Zij beseft dat de 31 inch pitch van de KLM (vrijwel de kleinste zitplaats in de luchtvaart bij de vliegtuigmaatschappij in het land met gemiddeld de langste inwoners) voor mij volstrekt onvoldoende zijn. We wachten als laatsten bij de gate of alles geregeld wordt. Het wordt geregeld, zij het dat we net als op de heenreis gescheiden vliegen. OP de beenruimteplaatsen om me heen zitten vrijwel allemaal kleine mensen. Door de inzet van het personeel lukt het weer behoorlijk te zitten. Ook de KLM heeft in deze geen beleid.
De foto's van vandaag

Mail 20 - Terug op de koude grond Oud-Beijerland, woensdag 16 november 2005, Sinds gisteren staan we, na een vliegreis volgens het boekje ( 11 uur en 10 minuten voor 9700 km) , weer met beide benen op de koude grond in ons prachtige Nederland. Op Schiphol zijn we afgehaald door Linda en Monique. Monique loopt stage op Schiphol, dus die was al in de buurt. Met zijn vieren hebben we op de luchthaven bij een drankje en een hapje teruggekeken naar de afgelopen weken, waarna we naar Oud-Beijerland zijn gereden. Na deze reis kijken we terug op een onuitwisbare geweldige ervaring. Nu rest ons het verwerken van alle Na deze reis kijken we terug op een onuitwisbare geweldige ervaring. Nu rest ons het verwerken van alle indrukken, het doen van onze verhalen en orde op zaken stellen in de bijna 2500 foto's. Vier daarvan heb je nog tegoed, omdat het verzenden vanuit Namibië mislukte. Het zijn wat foto's uit de video van ons sandboardavontuur in de Namibwoestijn. In de grote stapel post troffen we vandaag een reisgids aan met een prachtige reis naar China.... Vrolijke groeten, Adri en John

De dag is nog heel jong als stipt om 0.45 uur de KL 598, een Boeiing 777 van KLM het donkere luchtruim kiest. De verzorging van KLM is prima op orde. De vlucht verloopt sneller dan gepland. Het is dik 11.00 uur als we door het grijze wolkendek naar Schiphol afdalen. Linda en Monique zijn onze geliefde welkomstcomité. We hebben te veel te vertellen……, maar dat heb jij net gelezen.

We hebben inmiddels wat reiservaring opgedaan. In diverse landen hebben we indrukwekkende dingen gezien. Door de lengte van deze reis en wijze waarop we door Afrika zijn getrokken was dit wel een heel bijzondere ervaring in het voor ons nimmer te vergeten jaar 2005.

John Stuurman, 21 februari 2006

www.johnstuurman.nl

john@johnstuurman.nl

Er is een uitgebreide fotoreportage van deze reis beschikbaar op DVD. Hierop staat een fotoshow en veel foto's in de originele kwaliteit. Je kunt in het bezit komen van deze DVD. Bestel via john@johnstuurman.nl.